Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

αυτογνωσία 

Έχουν σωπάσει τώρα οι κραυγές
ενός αθέλητου παιχνιδιού στο χρόνο,
μιας μάγισσας ξόρκι στην αβέβαιη μεριά της διάστασης.

Όμως ακόμα υπάρχω
κάθομαι
απλά
στην ξαφνική αδιαθεσία
ενός κόσμου
απέραντα
μελαγχολικού,
διακηρύττοντας
το χρώμα το κόκκινο
και ανακαλύπτω πίσω από τις σημασίες των γραμμάτων
το κενό της ομορφιάς και του σύμπαντος
κρυμμένος πίσω από τους πλανήτες
κρυφοκοιτάζω τη διακόσμηση μιας ψυχής.

Αρχιτέκτονας
στο τυχαίο
ρακένδυτος
απρόσμενα διαφανής
περπατάω
και πάω
ίσα
σε μια κατεύθυνση μαθηματικής ακολουθίας
χαλώντας το περιτύλιγμα,
βρίσκω της ασυναρτησίας την απόλαυση
προσδοκώ
του χρόνου τη λήθη.

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Δωμάτια

Δεν είναι μεγάλο το δωμάτιο
έτσι απλώνεις τα χέρια
πάνω κάτω αυτό είναι όλο.
Μόνο που χωράει τη μέρα,
τη νύχτα δύσκολα.
Κι από τους τοίχους
μπορείς κάθε φορά να ξεκρεμάς
                               τις αναμνήσεις.

Ακούμπησα για λίγο στην άκρη του κρεβατιού 
με τα χέρια ανάμεσα στο πρόσωπο.
Άκουσα τους χτύπους της καρδιάς στο λαιμό.
Πόσο βάρος έχει απόψε ο αέρας πάνω στα πνευμόνια.

Σιγά-σιγά αναπνέω.

Πόσο δύναμη βάζεις
                       για ν' ακουστείς
μ' αυτό τ' ωραίο τραγούδι. 

Φώναξε κι άλλο
                  μόνο του δεν φτάνει.

Χτυπούσαν την πλάτη φιλικά
και σπρώχναν πιο μέσα τη καμπούρα.
Ψαχούλευαν το δέρμα για σημάδια
εξηγήσεις για κάθε τι που χαλούσε την αρμονία,
μιας ευθείας γραμμής λίγο πριν τον θάνατο.

Χάσανε να μετράνε
δεν μπορούν πια να δουν την απόσταση
από ένα μικρό ψαλίδι
που κόβει το χαρτί
βάζει στην άκρη αγγελίες ψυχής
αναζητά την άκρη του πεπρωμένου
βυθίζει το μυαλό στο κέντρο της γης
φοβάται
απλώνει ρίζες
όσο τα χέρια του μπορούν
ψάχνει τη μαγεία του μυστικού
καταναλώνεται σε δύο στάλες νερό
απορροφά τον κόμπο στις λέξεις
τραγουδά δυνατά
δαγκώνει τα χείλη του
με το αίμα ανάμεσα στο σάλιο φιλάει στο στόμα τη νύχτα
αποκοιμιέται
ανάμεσα στα σκέλια τ' ουρανού.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

ΝΥΧΤΑ

            ¨Άλλη μια νύχτα
             που μαζεύω κουφάρια τις σκέψεις
             πάνω στα σκεπάσματα.

Βλέπω την άκρη της
περασμένη σε βελόνα 
που τρυπά το δέρμα και το ενώνει.

            Δίχως δύναμη 
            έμειναν τα όνειρα.

   Περνάει η ανάσα
   και φωλιάζει στα πνευμόνια μου
   και κορμιά αλειμμένα με αμαρτίες
   ταΐζουν την ασύλληπτη κενότητα
   του κόσμου σας.

Άλλη μια νύχτα
που κοιμάμαι δίπλα μου.

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

Δεν φυσούσε καθόλου
και η μυρωδιά της κολόνιας είχε καθίσει
πάνω στις σιδερένιες λαβές του καθίσματος,
καθώς ανακατευόταν με τον ιδρώτα.
Κόλλησε στην άκρη της σκέψης μου. 
Το μόνο φαγητό
τα περιστέρια στα χέρια αυτών που ξέρουν.
Και τα παιδιά στις κούνιες 
σπρώχνουν με δύναμη την άκρη τους.
Μωρά στις αγκαλιές
τυχαίων συναντήσεων
και μάτια 
που περιμένουν να φανείς
χωρίς αυτά να σε γνωρίζουν.

Στο γαλάζιο παντζούρι ακουμπάς τη διάθεση,
φτιάχνεις τον κόσμο πού ίσως γύρεψες
ποτέ στα όνειρά σου..
Κλείνω τ' αυτιά μου στην απορία σου
και γυρίζω το κεφάλι μου στην απόγνωση.

Ψαχουλεύω στα μικρά διαλείμματα της ανάσας.

Στα χέρια τα ρολόγια περνούν
κάνοντας τον χρόνο τους υπαρκτό
να κυλά
δίχως αντίκρυσμα.

Σ' αυτή την άθικτη γωνιά της γης
τραγουδώ
και μετρώ στα δάκτυλα
πάλι και πάλι
το χάσιμο
ανάμεσα στις καθυστερημένες απολαύσεις
και στις πληρωμένες ματιές
των αγγέλων.

Μα πάντα χάνω το μέτρημα.


Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΓΈΝΕΣΗ

Δεν υπήρχε αρχή σ'αυτό το διάστημα
που να πρόδιδε την τάξη μιας μέρας.
Ούτε χρόνος να υποδηλώνει
                                 τυχαίες φόρμες
στο σχεδίασμα μιας ορισμένης στιγμής.
Και τώρα ζητάς να βρεθείς στη μέση στο στερέωμα,
με μόνη σου δύναμη την ανάσα, 
μια ανάσα δανεισμένη από το χώρο
ίσα που φτάνει γι αυτή την 
                                 διαλυμένη ζωή.

Μείνε  τώρα στο απόλυτο σκοτάδι
χαμένος από των άστρων το φως
και χωρίς νόημα σειρές
θα γεμίζεις τον κόσμο.
Περιμένοντας την επάνοδο
του κόσμου που πέθανε
       αβοήθητος
       χωρίς χρόνο
       σε κάποιο σημείο
της μοναδικής διάσπασης του είναι.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Ορατότητες 

Τούτη τη νύχτα
βρήκα το σκοτάδι,
χωρίς φως κοιμήθηκα,
                  χωρίς φωνή.

Πρόλαβα την αυγή που γεννιόταν
και ήπια από τη μήτρα του κόσμου
μέχρι εκεί που μπόρεσα.

Κάθισα προς το μεσημέρι
ήρεμος
λουσμένος με φως και με μνήμη.

Άπλωσα τη γνώση μου
στη σκιά του θεού σας
και ήταν μεγαλύτερη απ' την κόλαση.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

...

Σε μια νύχτα ξεφάντωσα
και στη διάρκεια μιας στιγμής 
ανοιγόκλεισα τα βλέφαρά μου.

Το κενό της μνήμης είναι που με βασανίζει,
συνοδοιπόρε της ανάμνησης μιας χαμένης ζωής.

Πόσες στιγμές χαμένες
σε κάθε ανοιγοκλείσιμο
των ματιών.

Μια ολάκερη ζωή 
πίσω απο βλέφαρα.